Over een paar dagen is het zover: op 2 augustus 2026 treedt artikel 50 van de Europese AI-verordening (de AI Act) in werking. Vanaf die datum moeten AI-tools er voor zorgen dat hun output, zoals plaatjes, video’s, muziek etc. is voorzien van een zichtbaar AI-label. Dit geldt in alle 27 EU-lidstaten. Maar degenen die juichend opspringen en roepen: “Eindelijk een AI-label op Spotify!”, moet ik teleurstellen. De verplichting ligt bij de bouwers van die tools, niet bij diensten zoals Spotify, die fungeren als doorgeefluik. Tijd om dat verschil uit te leggen.
Wat staat er precies in artikel 50?
De regel is in de kern simpel: aanbieders van generatieve AI-systemen — de bouwers, dus bijvoorbeeld Suno en Udio — moeten hun output machinaal herkenbaar maken als AI-gegenereerd. Dat betekent een zichtbaar label, plus onzichtbare metadata of een watermerk dat detectiesoftware kan uitlezen. Dat geldt ook als de aanbieder buiten de EU zit: zodra de output hier gebruikt wordt, vallen Suno en Udio gewoon onder de wet, ongeacht dat het Amerikaanse bedrijven zijn.
Voor het onzichtbare watermerk geldt nog een coulanceperiode: tools die al vóór 2 augustus bestonden, krijgen tot 2 december 2026 de tijd om die techniek met terugwerkende kracht in te bouwen. Dat is geen vrijstelling om AI-content niet als zodanig te melden — het zichtbare label moet gewoon per 2 augustus op orde zijn.
Moet Spotify dan zelf ook labelen?
Hier zit het gat waar je als luisteraar rekening mee moet houden. Spotify is zelf geen aanbieder van een AI-model, en wordt doorgaans ook niet gezien als gebruiker (deployer) van Suno of Udio — dat was de artiest of het label die de track maakte. De deployer-plichten uit artikel 50 lid 4 gaan bovendien specifiek over deepfakes en AI-teksten over publieke zaken, niet over “gewoon” een AI-nummer hosten. Spotify hoeft dus juridisch niet zelf ieder nummer te scannen en te labelen — het mag leunen op wat er via distributeurs en labels binnenkomt.
Concreet: verwacht niet dat je vanaf 2 augustus ineens overal op Spotify een zichtbaar AI-label ziet opduiken. Het watermerk maakt detectie technisch mogelijk, maar de wet verplicht platforms niet om daar zelf naar te zoeken en het aan jou te tonen. Spotify’s eigen aanpak is dus vrijwillig, geen AI Act-plicht. Precies dat gat maakt het voor fraudeurs makkelijk om zelfrapportage te omzeilen. Die zullen vast wel een methode vinden om zo’n watermerk te verwijderen.
Handhaving door de overheid gebeurt trouwens niet met steekproeven, maar vooral naar aanleiding van klachten. Wie de regels aan zijn laars lapt, riskeert een boete tot €15 miljoen of 3% van de wereldwijde jaaromzet. Voor een start-up als Suno, inmiddels $5,4 miljard waard, een bedrag om serieus te nemen — al blijft de vraag hoe snel Brussel dat daadwerkelijk waarmaakt bij een Amerikaans bedrijf.
Conclusie
AI-transparantie in de muziek krijgt met artikel 50 een wettelijke basis — maar die basis ligt bij de tool-bouwers, niet bij Spotify, Tidal of YouTube Music zelf. Zolang platforms niet verplicht zijn om te labelen, blijft het grotendeels afhankelijk van zelfrapportage door labels en distributeurs, precies het systeem dat fraudeurs nu al omzeilen. Mooi op papier dus, maar de praktijk moet nog blijken. De duizenden Spotifygebruikers die in het forum een AI-label en een filter eisen zullen dus nog moeten wachten. Ze kunnen zich zolang behelpen met onze AI Spotter extensie, die precies doet wat ze willen: labelen en desgewenst filteren. Eerlijk gezegd verwacht ik op korte termijn van Spotify weinig op het gebied van AI-labeling.
Ik ben wel benieuwd wat we op Suno gaan zien na 2 augustus.
Voor degenen die meer willen weten over de gevolgen van de AI-act kan ik dit artikel aanbevelen.