Als eigenaar van een website krijg je regelmatig allerlei persberichten. Zelden zo’n leuke gekregen als deze van Pim van de Werken. Daarom integraal de tekst. Ga er even voor zitten (en luister vooral).
Ja, Jezus, een persbericht van meer dan vier alinea’s. Wat denken die gasten wel? Ik heb echt wel iets beters te doen dan al die f*cking lange bio’s lezen. Al zou ik dan zo snel niet weten wat. Maar grote God, het is toch van de zotten hoe slecht die artiesten van tegenwoordig zich in de journalist kunnen verplaatsen. Ik krijg minstens tien nietszeggende kutplaten per dag, allemaal vergezeld van een zo mogelijk nog beroerder begeleidend schrijven. Hoe moeilijk is het om kort en bondig tot je punt te komen? Ik ben nu al acht zinnen verder en ik weet nog niets. Amateurs. Tien zinnen…
“Jesus & the Christians is het schizofrene alter ego van producer en muzikant Pim van de Werken (Silence is Sexy / Eins, Zwei Orchestra)”. Ah, kijk, dit soort informatie, daar heb ik wat aan. Begín je persbericht daar dan mee, flapdrol. Een soloproject dus, met een naam die doet suggereren dat het om een band gaat. Lekker hip-alternatief hoor. Chapeau! Sukkel… Nou ja, Belle & Sebestian is ook geen duo. En Caro Emerald is eigenlijk twee vrouwen. Wacht, dat moet ik even onthouden, dat is misschien een leuke insteek voor een recensie. Wat ben ik toch een creatieveling.
“…producer en muzikant Pim van de Werken (Silence is Sexy / Eins, Zwei Orchestra)” Van de Werken… Die naam zegt me wel iets, vaag. O ja, van dat blog van hem, dat slappe aftreksel van wat Niels Aalbers doet. Ik heb die Van de Werken wel eens zien zitten bij één of ander forum op Noorderslag ofzo. Ontzettend lelijke kerel. Sloeg ook alleen maar wartaal uit. Geen idee meer waar dat over ging, hij heeft blijkbaar weinig indruk gemaakt. Net als die bands van hem, trouwens. “Met remixes van Blaudzun, Happy Camper, The Medics, Krach, The Black Atlantic, Ponoka, Novack, Eins, Zwei Orchestra, Silence is Sexy, Mensenkinderen en Little Things That Kill.” Hmm, daar zitten zowaar nog wel wat aardige namen tussen. Toch maar eens downloaden dan, die plaat. Kopje koffie erbij. Gut, ik begin er zowaar plezier in te krijgen!
“Het album wordt uitgebracht op Universehell music” . Huh, dit op Universal? Die lui zijn echt helemaal de draad kwijt daar in Baarn. “… Universehell records”. Oeps, haha, Universe-hell! Werd ik even op het verkeerde been gezet! Geen onaardige woordgrap, dat moet ik die Wim nageven. Of was het nou Jim? Misschien had hij beter daar zijn beroep van kunnen maken, want die remixes van hem zijn weinig soeps. Een remix maken is meer dan een suffe drumbeat onder een bestaande track plaatsen, meneertje. Kutjelief, vergeet ik bijna om iets te tweeten over deze plaat. Snel, anders is die vervelende @atzedevrieze weer sneller. O, wacht, ik ben zelf Atze de Vrieze (die laatste zin alleen lezen als je zelf Atze de Vrieze bent).
Mooi, ik heb dat album nu voor de helft gehoord, da’s meer dan genoeg om aan een recensie te beginnen. Dit vind ik ervan.
3voor12, OOR en eventueel andere media die enkel door Mathijs van Nieuwkerk serieus worden genomen:
“Remixing Water Into Wine laat zich beluisteren als de stand van zaken in de Nederlandse popmuziek anno 2011. Van de Werken profileert zich bovendien nadrukkelijk als aanvoerder van een nieuwe lichting talentvolle Nederlandse producers.
(Altijd positief blijven, dat maakt de kans dat Matthijs van Nieuwkerk me gaat quoten groter!)
LiveXS, Fret, Musicmaker en andere gratis of anderszins goedkope bladen die volgeschreven worden door nietszeggende ‘journalisten’ van B- en C-garnituur:
“…”
(Een download-only? Dat doen we niet, we willen onze vrijwilligers namelijk belonen voor hun inzet. Komt trouwens goed uit, want Goede Tijden Slechte Tijden begint)
Kicking The Habit, Kindamuzik, Fileunder en andere blogs van goedbedoelende nerds die alleen gelezen worden door de mensen achter Kicking The Habit, Kindamuzik, Fileunder en andere blogs van goedbedoelende nerds:
“Een ronduit majestueus kunstwerkje van een militant doormarcherende talentvolle thuisproducer met het hart en de oren op de goede plek.”
(Had ik maar een kleinere woordenschat en een mooiere kop, dan had ik nu misschien een vriendin in plaats van een harde schijf vol porno…)
Mathijs van Nieuwkerk:
“Muziekkrant OOR schreef: Van de Werken profileert zich nadrukkelijk als aanvoerder van een nieuwe lichting talentvolle Nederlandse producers.”
(En nu ga ik mezelf lekker bevredigen op de uitzending van gisteravond).
Volkskrant, NRC en andere media waarvan de vergrijsde cultuurredacties ergens halverwege de jaren tachtig de aansluiting met het vakgebied voorgoed verloren hebben.
“Jesus & The Christians haalt elf liedjes door de mangel, waaruit inventieve pareltjes vol invloeden uit EBM, techno, dubstep, minimal, chillwave en grindcore tevoorschijn komen”
(Ik hoop maar dat ik die termen goed bij elkaar gegoogled heb…)
Johnvandebips.nl, Kooskuttenvlees.blogspot.com en andere non-blogs waarvan het aantal bezoekers per dag lager ligt dan het aantal spelfouten per zin:
“Jezus en de Chritians zijn een superleuke band en ze heben volgens mij superveel vershillende zangers ofzo want het de band alle nummers klinkt telkens anders. Houdt ze in de gaten, daar gaan we nog meer zeker van horen!”
(Snel mijn moeder bellen dat er weer een recensie op mijn site staat!)
Veronica Magazine, Dagblad van het Noorden, AD, gratis treinkrantjes en al die andere media waarvan de onkundige muziekredacteur ook verantwoordelijk is voor de katernen economie en internationale politiek en de wekelijkse receptenrubriek:
“Het lijkt wel wat op Coldplay en Queen, maar dan met een beat eronder. Leuk plaatje. Drie sterren.”
(Weet ik veel. En nu rap uitvinden hoe het met die oorlog in Libanon (Liberia? Libië? Liechtenstein?) staat.)
Subbacultcha, Vice en andere media waarvan de medewerkers elkaars coolheid afmeten aan het aantal bands met minder dan 100 luisteraars in hun last.fm maandlijst en het aantal van Pitchfork gejatte woorden in hun recensies:
Jesus and The Christians brengt ons een trits ass-kicking gauzy electronic nu-chill poldertunes, vol prick-fuzzy, yuckable gitaarlicks en undemanderized fillmore goosekick traditional bring-a-long cosmotronic keyboards waar ook je schoonmoeder mee uit de voeten kan.
(Zo, het werk is gedaan, ik kan weer de hele avond heimelijk naar mijn Beyoncé-cd luisteren.)
By The Grape, Winelife en andere wijnmagazines:
“Het blijkt dus geen wijnmachine te zijn, maar een digitale muziek-cd die, wanneer je hem op een schijfje brandt, prima dienst kan doen als onderzetter voor een mousserende Chardonnay uit 1984.”
(Och, Martha, neem even een flesje Chardonnay mee uit de kelder, wil je? En zet even iets anders op. Puccini ofzo.)
EO, refoweb.nl, Nederlands Dagblad en andere christelijke media:
“Het is onvoorstelbaar dat puike Christelijke beatgroepen als Little Things That Kill en Mensenkinderen deze ketter goedkeuring hebben gegeven voor het remixen van hun liedjes. God sta ons bij dat dit afgedwaalde schaap weer bij de kudde terecht komt, deo volente in de gloria.”
(Heeft u dit gelezen, Here God? Kom ik nu in de hemel? Aaah, toe? Amen.)
Zo! En nu even mijn moeder bellen.
Super!
:-))) Deze meneer snapt ’t!
Pim, wat ben je toch hylaaaaaaarisch grappig!